het verhaal van BIMEHC

Babungo Integrated MENTAL Health Care

 
 

Mei 2003....de aandacht van alle VSO vrijwilligers die in Yaoundé op hun werkgever staan te wachten gaat uit naar één man. Hij draagt een prachtig traditioneel geborduurd gewaad en leunt op een houten bewerkte stok....mijn nieuwe werkgever, de traditionele genezer, Pa Matthias die samen met zijn zoon John me komt halen.

Na een hele dag rijden over de meest onmogelijke hobbelwegen komen we in het donker in de Babungo vallei aan. De hele buurt is uitgelopen om me welkom te heten...de taal die er gesproken wordt versta ik niet en ik word ongemakkelijk van het grote staren dat intussen is begonnen.

Mijn spullen worden naar ‘n kamertje gebracht in het huis waar Pa Matthias met zijn 10 vrouwen en zo’n 40 kinderen woont. Enorme twijfel slaat me om het hart...waar ben ik in vredesnaam aan begonnen? Gaat deze plek mijn thuis worden voor de komende 2 jaar?

De schrik wordt nog groter wanneer ik de volgende dag mijn werkplek zie. Plotseling begin ik te begrijpen waarom VSO in eerste instantie tot vijf keer toe geweigerd heeft om een vrijwilliger naar Babungo te sturen. “Nee John, er is echt geen vrijwilliger die daar bij jullie in de bush zal blijven...werken met een traditionele genezer, ver van de stad en nauwelijks middelen om mee te werken”.

De psychiatrische patiënten wonen in kleine, donkere modderstenen huisjes waar een dikke, verstikkende rook hangt omdat daarbinnen op een houtvuur wordt gekookt. Een aantal van hen zit vastgebonden met kettingen aan een boom of zwaar auto onderdeel. De verpleegkundigen van de Eerste Hulp Post zijn, net als veel andere mensen, bang van deze patiënten en laten de zorg over aan Pa Matthias en zijn helpers.

De elites uit het dorp gaan de volgende dag naar de heilige waterval “Fog Hai” om offers te brengen en aan hun voorouders toestemming te vragen of ik ontwikkeling mag komen brengen in hun dorp. Wanneer mij wordt medegedeeld dat de goden hebben ingestemd en dat ik in ieder geval 4 jaar blijven mag blijven weet ik eigenlijk nog niet eens zeker of ik het daar 4 weken zal volhouden....

Februari 2013....hoe heerlijk om in Babungo te zijn.....wie had durven denken dat ‘n decennium na een ingewikkelde start, dit als mijn tweede thuis zou voelen. Intussen heb ik hier ruim 4 jaar gewoond en lief en leed met de Kameroeners gedeeld. Met de goden en voorouders is intussen allang geregeld dat ik altijd in Babungo mag blijven wonen.

De lokale koning Fon Zofoa III heeft me in 2006 gekroond tot ‘Moeder van het Babungo volk” en mijn nieuwe naam: Mangeh met veel ritueel vertoon aan de voorouders doorgegeven....Zou dat de reden zijn dat ik het gevoel heb steeds weer terug te willen naar Babungo?

Veel hoogtepunten en natuurlijk ook wel dieptepunten verder lijkt het me een mooi moment om eens even de balans op te maken.

En natuurlijk wil ik proberen om langs deze weg mijn trouwe en ontzettend betrokken achterban uit Nederland te laten zien waarvoor zij jarenlang op allerlei manieren geld voor hebben ingezameld. Want zonder jullie onbetaalbare steun had BIMEHC nooit kunnen worden wat het nu is.....”het beste psychiatrische centrum van het land” volgens de Kameroeners.....

Ik realiseer me dat het natuurlijk wel een “gekleurd” verslag is geworden omdat Kameroen door mijn ogen is bekeken en met mijn hart is beleefd...

                                                                                                                Yolanda


 

Een wereld van verschil

Mijn naam is Yolanda van den Broek.

In 2003 ging ik als VSO vrijwilliger (Voluntary Services Overseas) naar Kameroen om daar kennis en ervaringen te delen met lokale collega’s in een Traditioneel Psychiatrisch Huis in Babungo.


Intussen zijn we 10 jaar verder, heet de organisatie BIMEHC en is er veel gebeurd.....